นานเป็นปี ไม่มีเวลาเข้ามาเขียนบล็อคเลย วันนี้กลับมาเขียนอีกครั้ง แต่ขออนุญาตย้ายบ้านนะครับ
โดยสามารถติดตามต่อได้ ทาง http://num127.blogspot.com/
หรือติดตั้ง Toolbar ตัวนี้เพื่อความสะดวกครับ http://akomedia.ourtoolbar.com/exe
ถนนเส้นนั้นทอดยาวสู่เนินเขาเตี้ยๆ ทันทีที่เราหลุดออกจากชุมชนที่อยู่ติดด่านชายแดนปาดังเบซาร์ ต่ำลงไปเป็นพื้นที่โล่งที่ถูกปรับไว้สำหรับปลูกอ้อยเป็นบริเวณกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ขบวนคาราวานคณะศรีวิชัยโชว์ พร้อมรถบรรดาทีมงานประมาณ 30 กว่าคันวิ่งเกาะกลุ่มกันไปเป็นแถวยาวเหยียด โดยมี รถมอเตอร์ไซด์ของตำรวจมาเลย์ 2 คัน วิ่งเคียงขบวน เหมือนคอยควบคุมจัดระเบียบและอำนวยความสะดวกอยู่ในที เราเพิ่งมารู้ทีหลังว่าเค้ามาควบคุมขบวนเราไม่ให้แตกแถวแยกกันไปไหน เพราะพวกเราขออนุญาตผ่านแดนชั่วคราวเท่านั้นมีสิทธิ์แค่ขับไปให้ถึงงานที่จะแสดง แล้วจอดอยู่ตรงนั้นเลยห้ามขับออกมาเด็ดขาด โดนจับแน่เพราะกฎหมายมาเลย์มีโทษรุนแรงกว่ากฎหมายไทยหลายเท่านัก
วัดมัชฌิมาประสิทธิ์ หรือ วัดยาหวี รัฐเปอร์ลิส คือสถานที่ที่เราทำการแสดง ให้พี่น้องชาวมาเลย์ได้ชม อยู่ห่างจากปาดังเบร์ซาเข้าไปประมาณ 30 กว่ากิโล พวกเราเดินทางเข้าไปพร้อมทีมงานทั้งหมด ในวันที่ 15 มี.ค.2552ก่อนแสดงหนึ่งวัน เพื่อเตรียมความพร้อม ส่วนพี่เอกจะตามมาในวันที่ 16 มี.ค.อันเป็นวันแสดง
ขบวนรถเลี้ยวเข้าวัดยาหวี ประมาณสี่โมงเย็น มีประชาชนทั้งเด็กและผู้ใหญ่มารอต้อนรับกันเต็มวัด ต่างโบกมือทักทายและส่งยิ้มให้
"นั่น ไอ้โทง ๆ" เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็ก ๆ ดังแว่วลอดเข้ามาในรถ เป็นภาษาไทย ภาษาใต้ชัดเจนสำเนียงเหมือนคนนคร ฯ
"บ่าวยาว ๆ" เสียงหวานๆ แว่วมาจากข้างหลังผมหันไปดูรถบ่าวยาวที่ขับตามมา เห็นพี่ยาวยื่นฟันเหยิน ๆ ของแกส่งยิ้มทักทายให้สาวน้อย 2-3 นางที่โบกมือหยอยๆ สาวๆ ส่งเสียงวี้ดว๊าย ชอบอกชอบใจพร้อมกับยกโทรศัพท์มือถือขึ้นถ่ายรูปศิลปินที่เค้าชื่นชม ขบวนรถบรรทุกอุปกรณ์การแสดงและรถของขาวคณะเข้าไปจอดในสนามหญ้าหน้าโบสถ์ พร้อมกับฝูงชนเข้ามารุมล้อมพูดคุย บ้างก็ขอถ่ายรูป ไม่เว้นแม้แต่เด็กคอนวอย บรรยากาศอบอุ่นไม่ต่างจากอยู่เมืองไทย พวกเราบางคนยังงง ๆ "ทำไมคนมาเลย์ พูดใต้ชัดขนาดนี้วะ " แต่ในที่สุดก็ถึงบางอ้อ เมื่อมีคนอธิบายให้ฟังว่าบรรพบุรุษของพวกเค้าคือคนไทยที่อยู่อาศัยบนผืนดินแห่งนี้มาตั้งแต่ก่อนยุคล่าอาณานิคม ซึ่งตอนนั้นคือผืนแผ่นดินไทย แต่ภายหลังเมื่ออังกฤษ คืนเอกราชให้มาเลเซีย พร้อมกับการปักปันเขตแดนใหม่ พวกเค้าก็เลยต้องกลายเป็นคนมาเลย์ เชื้อสายไทย ที่ยังคงรักษาขนบธรรมเนียมประเพณีไทยไว้อย่างเหนียวแน่น
"น้าแดง ๆ น้าแดง สีดาว" เด็กมาเลย์ตัวดำ ๆ ท่าทางเอาเรื่องคนหนึ่งร้องทักน้าดาว "หมันเรียกใครวะ?" น้าดาวทำหน้างง "นี่ น้าดาว ไม่ใช่น้าแดง"
"รู้แล้ว แต่ผมแกล้งเรียกผิด" น้าดาวตลกอาวุโส ที่สุดในวงโดนมุขนี้เข้าได้แต่หัวเราะ หึหึ
การนับเวลาของประเทศมาเลเซียจะนับเร็วกว่าเราหนึ่งชั่วโมง ดวงตะวันยังไม่ทันตกดิน นาฬิกาของพวกเราบอกเวลาหกโมงกว่า ๆ แต่นาฬิกาของคนมาเลย์จะเป็นเวลา ทุ่มกว่าแล้ว ทั้ง ๆที่บรรยากาศทั่วไปในยามเย็นไม่แตกต่างจากบ้านเราเลย
