เอกชัย ขวัญใจคนบ้า

posted on 30 Dec 2008 22:33 by tammarat

  ฝนล้างหลังคาเวทีเมื่อคืนยังตกไม่หยุด ต่อเนื่องมาจนถึงตอนเช้าวันที่ 29 ธ.ค. คำอธิษฐานของผมคงไม่ขลังพอแต่ก็ยังมีหวังว่าที่ห้วยยอดสนามที่เราจะไปแสดงวันนี้คงจะไม่มีฝน ประมาณสิบโมงกว่าผมลงมานั่งอัดรายการในรถตามปกติ กำลังใส่ลีลาป้าหมากเล่าเรื่องคอนเสิร์ตอลังการล้านเจ็ดเมื่อคืนที่ผ่านมาให้ผู้ฟังทางบ้านฟังอยู่ พลันสายตาก็เหลือบมองกระจกมองหลังเห็นผู้หญิงคนหนึ่งเดินผ่านประตูรั้วเข้ามาในบ้าน คิดว่าคงจะเป็นแฟนเพลงที่มาประจำเพราะที่บ้านพี่เอกมาคนมาเยี่ยมเยอะ แฟนเพลงบ้างผู้มาติดต่อธุระต่างๆ บ้าง บางทีก็ญาติพี่น้องฝ่ายโน้นฝ่ายนี้พี่เอกเยอะแยะไปหมด ไม่นับรวมบรรดาแม่ ๆทั้งหลายที่มาให้กำลังใจพี่เอกเป็นธรรมดาของช่วงเปิดวงใหม่ๆ อัดรายการส่งเสร็จเรียบร้อยผมหิ้วโน้ตบุ๊คลงมาจากรถ มานั่งตัดตัวอย่างที่จะฉายขึ้นจอโปรเจคเตอร์ เดินเข้ามาตรงโรงรถเห็นผู้หญิงคนนั้นนอนหลับตาพริ้มอยู่ ตรงแคร่ "ใครหว่า ? ไม่เคยเห็นหน้า" ผมนั่งทำงานไปซักพักหันกลับมาดูอีกที

 "อ้าว หายไปไหน?" ผู้หญิงคนนั้นหายไปแล้ว ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก นั่งทำงานไปซักพักก็ต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่อได้ยินเสียงพี่เอกดังอยู่ข้างหลัง

"นี่ไปไหนกันหมด ปล่อยให้ใครก็ไม่รู้ ขึ้นไปปลุกพี่ถึงในห้อง"

"อะ อะไรนะครับพี่เอก" ผมตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คิดไปถึงผู้หญิงคนนั้นทันที

"พี่ได้นอน หกโมงเช้าแล้วอ่ะหนุ่มตัดต่อเพลงอยู่ในห้องอัดจนสว่าง" พี่เอกซึ่งกำลังเซ็งสุดๆระเบิดอารมณ์ต่อไป

"แล้วหนุ่มก็รู้ว่าเวลาพี่นอนที่บ้าน พี่จะไม่ล็อคประตูห้องกลัวถ้าเป็นลมเป็นไหรไป เค้าจะได้เข้าไปช่วยทัน"

ผมฟังพี่เอกสาธยายไปพลางชะโงกหน้าเข้าไปในห้องกินข้าว ผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ เธอนั่งก้มหน้านิ่งอยู่ในนั้น

"ตอนแรกพี่ได้ยินเสียงเคาะประตูแล้วแหละ แต่นึกว่าใครทำอะไรอยู่ข้างล่าง หลับตาจะงีบต่ออีกซักนิด ก็ต้องสะดุ้งลุกขึ้นนั่งผู้หญิงคนนี้ยืนอยู่ข้างเตียงพี่แล้ว"

พี่เอกส่ายหน้าแล้วทรุดลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง

"พี่ถามว่าเป็นใคร ขึ้นมาทำอะไรในห้องนอนผมก็ไม่ตอบ" ผมฟังพี่เอกเล่าแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆคิดในใจ "มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย???"

ในจังหวะนั้นเอง แม่บ้านและคนอื่นๆ เริ่มทยอยมาดูเหตุการณ์และซักถามผู้หญิงคนนั้นว่าเป็นใครขึ้นไปบนห้องพี่เอกได้อย่างไร แต่ไม่มีคำตอบจากเธอได้แต่ก้มหน้า ไม่ยอมพูดอะไร

"พูดกับเค้าดีๆนะ ถามเค้าซิว่าขึ้นไปบนห้องผมทำไม มีธุระอะไร" พี่เอกสำทับมา

"พี่มานั่งนี่ครับ มาคุยกันนิด พี่ต้องการไหร?" พี่เอกร้องเรียกให้เธอออกมาข้างนอก เวลาผ่านไปซักพักเธอก็ออกมา แต่ไม่พูดจากับใครนั่งอยู่ที่แคร่ซักพักพี่เอกซักอย่างไร ก็ไม่ปริปากพูด จู่ ๆ ก็ลุกขึ้นหิ้วรองเท้าเดินฝ่าสายฝนที่ยังตกปรอย ๆ ออกจากประตูรั้วบ้านไป ท่ามกลางความงุนงงของทุกคน พี่เอกมองตาผม

"เนี่ยหนุ่ม บางทีคนไม่เค้าใจว่าทำไมเอกชัยถึงต้องมี สห.ดูแล มีคนคุ้มกันไม่ใช่แต่พี่หรอก ดารา หรือคนดังๆ เขาก็ต้องมี แต่ไม่ใช่มีไว้กันคนดีๆ เค้ามีไว้กันคนแบบนี้ ไม่รู้ว่าเขาจะเอายังไง แล้วพี่เจอคนประเภทนี้เยอะมากกกก"

ผมคิดตามคำพูดพี่เอก แล้วสยองใจแทน ขำไม่ออกครับงานนี้ ดีที่ไม่เกิดเรื่องร้าย ๆขึ้น เฮ้ออออ เป็นคนดังลำบากอย่างนี้นี่เอง จากภายนอกเราไม่สามารถดูออกเลยว่าคนไหนคนดีคนไหนไม่ดี บางคนอาจคิดว่าผมด่วนสรุปเกินไปว่าเค้าเป็นเป็นคนบ้า โอ้ พีน้องครับ วีรกรรมของเธอเช้าวันนี้คนดี ๆ เค้าไม่กล้าทำกันหรอกครับพี้น้องงงง เรื่องนี้พี่เอกตั้งชื่อเรื่องเองว่าน่าชื่อเอกชัย ขวัญใจคนบ้า........ เฮ้อออ (ขอ ส่งท้ายอีกเฮือกใหญ่ )

 

 

 

Photobucket

 

edit @ 31 Dec 2008 10:14:03 by num127

edit @ 31 Dec 2008 10:31:20 by num127

Comment

Comment:

Tweet

หวังเฉา หม่าฮั่น ไปไหนหมด555 สงสัยต้องจ้างบอดี้การ์ดเพิ่มแล้วconfused smile

#1 By ตุ้ม (61.7.186.136) on 2009-01-01 09:42