หนุ่ม ธรรมรัตน์...คนชอบแหลง

   เดือนกว่าแล้ว ไม่ได้เข้ามาอัพเวปเลย จนมีหลายเสียงบ่นมาทางโทรศัพท์บ้าง เจอหน้าก็ถามบ้าง ว่าไม่เขียนเวปแล้วเหรอ หรือว่าหมดไฟแล้ว ยังมีอยู่ครับไฟน่ะ แต่จุดไม่ค่อยติดซะมากกว่า ด้วยงานในแต่ละวันที่ดูแล้วเหมือนไม่มีอะไร แต่พอมานั่งคิดดูแล้วผมแทบจะไม่ได้หยุดเลย ทั้งงานหลวงงานราษฎร์ รายการแหลงข่าวก็ต้องจัดทุกวัน สปอตก็มีให้ทำทุกวัน หน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบในวง ในส่วนของสื่อ ก็ต้องทำตลอด การเดินสายตะลอนทัวร์ กับพี่เอก สายนี้เป็นสายที่สามแล้ว ในเวลาเพียงสองปีที่ผมก้าวเข้ามา มีอะไรให้ทำเยอะแยะไปหมด ขณะเดียวกันก็ต้องแก้ปัญหา กันวันต่อวัน เหมือนกับนั่งดูหนังฉากเดิมๆ ทุกวัน เพียงแต่เปลี่ยนตัวแสดงไปเรื่อยๆ ผู้คนมากมายผ่านเข้ามาเพียงแค่วันเดียวคืนเดียว แล้วผ่านพ้นไป บางครั้งนั่งอยู่หลังเวที เห็นภาพเดิมๆ ทำให้นึกไม่ออกว่าตอนนี้เราอยู่ที่ไหน เพราะบรรยากาศ ด้านหลังเวที เหมือนๆกันทุก คืน  2 ปีสำหรับผม ที่เจอเหตุการณ์แบบเดิม ซ้ำๆ ทุกวัน ก็มีบ้างที่รู้สึกเหนื่อย ล้า แต่สำหรับ เอกชัย ศรีวิชัย 22 ปีแล้วครับที่ใช้ชีวิตอยู่แบบนี้ ไม่เคยหยุดเดินสาย ตั้งแต่เป็นนักร้องคาเฟ่ จนเป็นหัวหน้าวง พอนั่งคุยกัน พี่เอก แกมักจะชอบเล่าวีรกรรมในอดีตให้ฟังมีทั้งโหด มันส์ ฮา โศรกเศร้าเคล้าน้ำตา บางเรื่องเหมือนจะน่าขำ แต่ฟังแล้วหัวเราะไม่ออก

"พี่เอก เคยนึกเบื่อบ้างมั้ย  ? " ผมถามแกในเย็นวันหนึ่ง ระหว่างที่นั่งดูคนงานติดตั้งเวที

" เบื่ออะไร ?"

" ก็...ชีวิตแบบเนี้ยพี่ แบบเดิมๆ ทุกวัน เพียงแต่เปลี่ยนสถานที่ไปเรื่อย ๆ" พี่เอกอึ้งไปพักนึง

"ถ้าตอบตรง ๆ ก็คงมีบ้าง แต่พี่คิดว่ามันเป็นหน้าที่ ที่ทำแล้วมันมีความสุข บางครั้งเหนื่อยไม่อยากขึ้นเวทีเลย แต่พอขึ้นไปแล้ว มันมีกำลังใจจากแฟนเพลง มันมีอะไรมากมายที่ทำให้หายเหนื่อย เหมือนเราได้รับยาเพิ่มพลัง แต่พอลงจากเวที บางครั้ง ก็หมดแรงเหมือนกันนะ แต่ใจไม่เคยท้อ ยังสู้ตลอด" พี่เอกเว้นระยะไปนิดนึง

" ใจมันสู้ แต่สังขารมันไม่ค่อยไหว ธรรมดาแหละหนุ่ม ปีนี้ พี่ ยี่สิบแปดแล้วนิ หนุ่มล่ะห้าสิบเท่าไหร่ " การสนทนาที่ทำท่าจะเป็นทางการก็จบลง ด้วยเสียงหัวเราะแบบยียวน ของพี่เอก

" โธ่ พี่..."

23.15 น. 7 กุมภาพันธ์ 2552 : ภูเก็ต